Espace le Figuier

Openstaan voor nieuwe ontdekkingen

Van hardop dromen naar concrete stappen zetten op weg naar ‘Espace Le Figuier’. Vertaald: ‘ruimte de Vijgenboom’. Zo zijn mijn man en ik ooit begonnen en het kreeg vorm in 2003. Na een paar jaar konden we wegens omstandigheden niet verder gaan. ‘Espace Le Figuier’ had wel wortels gekregen en voorzichtig kwamen er aan de vijgenboom nieuwe scheuten.

Metafoor

Le Figuier, de vijgenboom, is een metafoor voor aandacht, leren, zien en ontdekken. Een vijgenboom is een boom met grote bladeren waarin je goed kunt klimmen, en je kunt er gemakkelijk in zitten. Een vergezicht ontvouwt zich.

Activiteiten

Espace Le Figuier biedt activiteiten aan voor groepen: ruimte voor verdieping, discussie en luisteren, taalcursussen à la carte, kunst- en filosofie-workshops. Zie rubriek ateliers op deze site.
Maar ook: Een luisterend oor, begeleiding bij diverse momenten in het leven.
Er worden activiteiten georganiseerd in het Frans en in het Nederlands. Kortom: een gelegenheid om in een ontspannen sfeer en in een prachtige omgeving van bossen en wijngaarden aandacht te schenken aan onderwerpen die u boeien, maar waar u in het dagelijks leven niet of weinig aan toekomt.

Voor groepen

Bereikt u een bijzondere leeftijd en wilt u dit op een speciale manier vormgeven met vrienden of familie?
Teambuilding met collega’s?
Met uw gespreksgroep over de grens gaan ?
Verdieping en ontspanning binnen uw koor of stemgroep waardoor zingen meer klankkleur krijgt?
Een rite de passage?

Espace Le Figuier is er voor groepen van min. 6 personen tot max. 12 pers. Welkom in Zuid Frankrijk of op een door u gekozen locatie in Nederland. Sommige zijn al geprogrammeerd, op in overleg gekozen locatie en tijdstip: Zie agenda

 

 


Doorkijkje

Wandeling met B. (Rutger Kopland)

Ze zegt dat is de wind
en ze wijst naar het wuivende gras
en van een lichte plek op de weg
zegt ze dit is de zon

alsof ze de schepping begon

maar als ik met mijn eigen ogen
kijk waar de zon en de wind waren
zie ik dat ze niet verder komt
dan mijn knieën

onuitputtelijk groeit dagelijks
uit mijn voeten de reus
uit mijn eigen verhaal
dat langzaam doorzichtig wordt

als een morgen in de nevel

zevenmijlslaarzen schuiven mee

gaandeweg over sporen
die ik verloren waande
de kleine harde kiezelstenen
van kleinduimpje.

In bovenstaand gedicht beschrijft Rutger Kopland wat hij ervoer op een wandeling met zijn dochtertje. Wij mensen zijn scheppers, medescheppers door de dingen om ons heen te benoemen, een naam te geven. Als je de eerste regels van dit gedicht leest, stap je als het ware in het eerste hoofdstuk van
Genesis waarin God alles in het leven riep. Hij benoemde wat Hij zag. Het licht noemde Hij dag, de duisternis nacht… Het meisje kijkt om zich heen, ze ziet de wind niet, maar wel het wuivende gras en omdat het gras wuift, ziet ze de
wind. De wind brengt alles in beweging en doet trillen – dààraan herkennen we de wind. In de zon kan het meisje niet kijken, het is te scherp voor haar ogen. Maar in de lichte plek op de weg herkent ze de zon. Een gedicht waarin relaties een belangrijke rol spelen, een gedicht vol ‘verbinding’. Met haar zintuigen verbindt ze zich met wat ze ziet, hoort en voelt. En dan geeft ze het een naam. Vader en dochter verbinden zich ook met elkaar. Zijn dochtertje is nog een ukkepuk, ze komt amper tot zijn knieën.
Kleine stapjes naast zijn zevenmijlslaarzen waarmee hij door het leven ging. Hij ervaart al gaande wat hij kwijtgeraakt is, wat uit het zicht geraakt is bij hem. Al
wandelende over sporen die hij verloren waande, hervindt de vader de weg, door kiezelsteentjes gegooid door zijn dochtertje, kleinduimpje. Vader gaat opnieuw kijken, naar zichzelf, en om zich heen. Licht en lucht. Een  wind)vlaag van geluk?

Ruth van der Waall-Schaeffer

maart 2020

Sluit Menu